Zonder commentaar
De eigenlijke kerkorde van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) opent met het geheim van die kerk: ze is gestalte van de ene heilige apostolische en katholieke of algemene Kerk.
(…)
Natuurlijk is dit een spannend geheim dat altijd al onder druk heeft gestaan. Er zijn ook gemeenten die andere alleen dulden omdat het nu eenmaal niet anders kan, maar die in hun opstelling verder laten merken dat er allerlei gemeenten zijn die eigenlijk niet bij de Kerk horen. Houd het maar eens bij elkaar, die waaier aan richtingen, van ultra-orthodox tot vrijzinnig en alles ertussenin. Zeker als het financieel concreet wordt, merk je dat het kraakt: hoeveel wil je bijdragen aan de solidariteitskas als je weet dat Gods geld ook bij kerken terecht komt die heel anders ‘liggen’? In alle verscheidenheid elkaar ontvangen als gestalte van Christus’ Kerk blijft alleen lukken als we het opbrengen om onze eigen gedachten gevangen te geven aan Jezus Christus en telkens weer met elkaar het geloofsgesprek te voeren.
(…)
Tegelijk blijft het spannend. Wat er gebeurt als gemeenten elkaar niet meer willen ontvangen als gestalte van de ene Kerk zien we in de slow-motion kerkscheuring in de Christelijke Gereformeerde Kerken. Als het gesprek afbreekt, blijven de oordelen over: de geradicaliseerde overtuigingen die ik me nog herinner van vroeger. Waarom is het toch zo moeilijk om de beslissingen te laten bij de Enige die er de bevoegdheid toe heeft gekregen door zijn overgave aan het kruis?
Wim van der Schee in Onderweg, 12 december 2025