Relatievorming
in deze tijd
Trouwen met de vrouw van wie je houdt of houden van de vrouw met wie je trouwt. En lees voor ‘vrouw’ gerust ook ‘man’. Maar dit is een belangrijke vraag. Veel huwelijken beginnen bij verliefdheid en romantische liefde. Maar daar kan het niet bij blijven.
Verliefdheid schijnt maximaal twee jaar aan te houden. Tegen die tijd moet je relatie gedragen worden door liefde. Maar wat als de liefde tijdelijk afwezig is of zelfs helemaal verdwijnt? In onze samenleving wordt dan vroeger of later geconstateerd dat de relatie beter beëindigd kan worden. Als christenen houden we het misschien iets langer vol omdat we de ander voor God en zijn gemeente trouw hebben beloofd. Trouw is langdurige liefde. Het is liefde die volhoudt.
Geven
Toch moeten we nog een spa dieper. Wat is liefde? Het is goed wanneer jongeren die trouwplannen hebben daar goed over nadenken. Liefde is niet een gevoel maar een keus. Het is niet iets wat je overkomt maar een daad. Wij hebben het vaak over ‘geven en nemen’ in een relatie. Mijn stelling is: het is geven, geven en nog eens geven. Je maakt je liefde toch niet afhankelijk van wat de ander doet of geeft? Een huwelijk is geen contract wat ontbonden is als de ander contractbreuk pleegt. Bij je huwelijk zeg je niet: ‘ik beloof je trouw tot jij er mee stopt.’ In een christelijk huwelijk beloof je elkaar trouw tot de dood je scheidt of Jezus weerkomt. Alleen zo zijn onze huwelijken een spiegel van de relatie van God met zijn volk, en van Jezus met zijn gemeente. Die liefde van God en Jezus is -gelukkig- onafhankelijk van wat wij doen of geven, is onafhankelijk van onze liefde. Laat de realiteit van onze relaties weerbarstig zijn, maar het ideaal is: je belooft de ander je liefde te geven.
De start
Hoe is dit voor jongeren die in de leeftijd zijn dat relaties zich vormen? Als predikant zie ik verkeringen ontstaan en relaties opbloeien. Geregeld mag ik de kerkelijke huwelijksbevestiging doen. Een feestelijke dag voor het bruidspaar en alle betrokkenen. In de gemeente die ik dien geven we ieder jaar een korte huwelijkscursus. Daarin benoemen we als predikanten naast bovenstaande ook dingen als communicatie, seksualiteit en gezinsvorming, samen geloven en het gegeven dat veel huwelijken stranden in een echtscheiding. Dit laatste doen we niet om een domper te zetten op pril geluk maar wel om weerbaar te maken voor de realiteit waarin deze jonge mensen hun huwelijk sluiten. Soms komt de bruid of bruidegom uit een gebroken gezin. Het huwelijk van de ouders, en vooral het beeld dat kinderen daarvan hebben meegekregen, gaat mee het eigen huwelijk in. Het is goed om je daarvan bewust te zijn. Eén van de dragende delen van de cursus is de interactie die het aanstaande koppel in gespreksopdrachten meekrijgt, en daarnaast ook de interactie tussen de verschillende stellen onderling.
Samenwonen
Maar kun je niet beter gaan samenwonen? De liefde ‘beproeven’ zogezegd. Gewoon maar elkaars onhebbelijkheden meemaken in de praktijk van elke dag. Zo gaat het in onze samenleving en in de kerk gebeurt het ook steeds meer. En het lijkt zo verstandig. Maar waarom hou ik toch vast aan wat we als gelovigen altijd gezegd hebben: eerst trouwen, dan pas in één huis wonen en met elkaar naar bed? Mag ik het eens van de andere kant benaderen? Stel je spreekt in je verkeringstijd met elkaar af te wachten met seks. Je wilt dat bewaren voor in het huwelijk. Het zal soms best lastig zijn dat vol te houden. Maar wanneer dat lukt neem je iets heel kostbaars mee je huwelijk in: je weet dat de ander zich kan beheersen (en van jezelf weet je dat dan ook). Dat betekent dat je je partner kunt vertrouwen in de omgang met leuke collega’s van het andere geslacht. Hoe waardevol is dat!
Zegen
Laten we als kerken, als ouders en grootouders, om onze volwassen wordende kinderen heen staan. Ze leven in een wereld die leuk lijkt maar hard is. Ook als het gaat over relaties en relatievorming. God wil zijn zegen verbinden aan een huwelijk dat in opzien naar Hem wordt gesloten. Die zegen zit onder andere in mensen die op het (jonge) stel betrokken zijn. Die meeleven en waar nodig kritische vragen durven stellen. Vaak worden ouders, familie en vrienden pas ingelicht als het huwelijk niet meer te redden is. Terwijl we juist gezegend zijn met liefdevolle en betrokken mensen om ons heen. Laat dat vanaf de start duidelijk zijn.