Niet ons koninkrijk

Laat uw koninkrijk komen! – dat is een uitroep, van verlangen, een hartstochtelijk heimwee, verlangen om eindelijk thuis te komen, thuis te zijn bij God de Vader.

Het is een uiting van de hoop, waar we zo hevig naar op zoek zijn. De hoop op vrede. Het kóninkrijk van vrede, en gerechtigheid. Het land waar we allemaal vrij zijn, en elkaar vrij laten, om onszelf te zijn. Goede verhoudingen in de samenleving onder een verstandige regering, die recht doet. Een vrede die nooit meer eindigt. Een zuivere natuur, een prachtige wereld, waar alles wat we nu kennen bij verbleekt; en maar al te vaak ook mee vloekt.
De droom van de mensheid; onze droom. We kunnen het ons nauwelijks voorstellen dat dat ooit werkelijkheid wordt. Het is ongelooflijk. Het verlangen blijft, maar…?

Invullen

Nee, het is toch niet de droom van de wereld. In de wereld zien we uit naar de betere leiders, politici, diplomaten, onderhandelaars. In de wereld, in de media, discussiëren we over wat Trump zou moeten doen (maar niet doet). En onze regering. En hoe we het klimaatprobleem te lijf moeten gaan en het extremisme aanpakken, en hoe we de armoede de wereld uit kunnen helpen en het onderwijs kunnen verbeteren.
Dat koninkrijk blijft een ijle wensdroom, en zelfs voor christenen een vage term, die we graag op onze eigen manier invullen. Dan wordt het óns koninkrijk, het koninkrijk van de mens, dat wij hier vestigen. Het koninkrijk van de westerse waarden, de hegemonie van Amerika (tot voor kort), de stralende stad-op-de-berg, met West-Europa in z’n kielzog... Totdat we het bijbelse geschiedverhaal grondiger lezen en op ons laten inwerken.

De droom kwam uit

Het koninkrijk van God, dat is het rijk waar de tabernakel centraal staat, en later de tempel, ingericht volgens Gods plan en met de bevolking die Hij heeft uitgekozen eromheen. Het rijk dat op een grandioze mislukking uitliep… Maar toen kwamen de profeten met een nog veel schitterender beeld van een wereld waarin God regeert, vijandige machten zijn onttroond en vernietigd, en Hij alleen koning is, en die vertrapte en kapotgebombardeerde mensen eeuwig met een geheimzinnige ‘mensenzoon’ regeren.
Uiteindelijk kwam er iemand die zei: Dat koninkrijk is nu dichtbij gekomen. Goed nieuws! Geloof het! Hij zei het in een context waarin een eerdere man al bewogen opgeroepen had tot bekering, en mensen die daarop afkwamen kopje onder in het water liet gaan. Het werd een massale beweging.
Die Johannes werd terechtgesteld. En die ander, naar wie hij verwezen had, binnen een paar jaar ook. De droom kwam uit, voor talloze mensen: genezing, gezondheid, van het ene moment op het andere! Gratis gezondheidszorg, als het ware uit het niets! Maar de machthebbers ruimden Hem uit de weg en de gewone mensen lieten Hem vallen.

Binnengaan

‘Bewaar en vermeerder uw kerk!’ Zo begint de catechismus de uitleg van deze tweede bede. Dat is nogal zuinig en voor veel mensen vandaag zelfs benepen, als ze roepen om vrede en hunkeren naar gerechtigheid en zich ervoor inzetten, constructief of razend.
Er is in de kerkgeschiedenis veel gesproken over hoe wij als christenen de komst van het koninkrijk van God kunnen bevorderen, eraan bijdragen, meewerken, ervoor strijden. En er zijn veel activiteiten voor gevoerd, met geweld of met organisaties. De Heer sprak anders: Hij drong eropaan het koninkrijk binnen te gaan; Hij benadrukte hoeveel daarvan afhing, en hoe erg het zou zijn om dat doel te missen.
De kerk is dan ook dé plek voor dit gebed. Want daar gaat het om de koning zelf, die dat koninkrijk verkondigde en ertoe opriep, maar, meer nog, die zelf het fundament ervoor legde. Christus is, zoals wel gezegd is, het koninkrijk in eigen persoon. Mensen die Hem vroegen hoe het zou komen, en waar je dat aan zou merken, kregen te horen: het koninkrijk staat midden tussen jullie in. Er zal veel tumult zijn dat je daarvan probeert af te leiden, maar pas op, plotseling, als een bliksemschicht, zal het er zijn!
In de kerk worden de burgers van het rijk bij elkaar gebracht en gehouden rondom Hem zelf. Het zou wel passend zijn als deze bede ook gebeden werd in overheidsvergaderingen en op klimaatconferenties, want deze koning heeft alle macht. We bidden niet of óns koninkrijk mag komen. Als wij eerst onze plannen maken en pas daarna aan God vragen om ze te doen slagen, komt ons gebed als mosterd na de maaltijd.
In een wereld die snakt naar hoop, is de hoop op het koninkrijk van God het anker, de enige zekerheid, uiteindelijk, waar alle hoop voor kerk én wereld van afhangt.